Uitgesproken
Gemeengoedjes
Uitgesproken. Ruim 6 jaar heb ik met veel plezier (bijna) dagelijks een blog geschreven voor mijn website. Het werd een soort prettige routine waar ik me graag aan overgaf. De laatste tijd merkte ik dat de sleur ging toeslaan. De routine voelde soms aan als een verplichting. Vandaar dat ik nu even een time out neem. Ik leg de 'digitale pen' even in de la en ga lekker buiten spelen. Ben ik dan uitgesproken? Nee! Integendeel! Maar in de aankomende tijd verzet ik mijn zinnen even naar andere zaken. Ongetwijfeld zal ik het schrijven sneller missen dan ik nu denk. Welnu, dan pak ik de draad weer met alle plezier op. Tot dan. 14|03|2016
 
Louis en ik
Gemeengoedjes
Ik ben geen voetbalfan, maar desondanks volg ik wekelijks de verrichtingen van Louis van Gaal in het Engelse Manchester. Ik ben gefascineerd door deze man. Volgens mij is het een enorme autist, met een obsessieve drang naar perfectie, heilig geloof in systemen, en dat in combinatie met een bijzondere innemendheid, want zijn spelers lopen doorgaans met hem weg. Als buurman lijkt het me een prima vent. Op het werk zou ik het geen dag met hem uithouden. Maar toch: hij doet het maar en hij blijft presteren. Ik ken niemand die zo zichtbaar schijt kan hebben aan alles en iedereen om hem heen. Die zo zijn eigen goddelijke gang gaat. In zekere zin belichaamt hij, denk ik, mijn eigen tekortkomingen. 29|01|2016
 
Trump, Wilders en Verdonk
Gemeengoedjes
Als liefhebber van de Amerikaanse politiek volg ik de aanloop naar de voorverkiezingen van de republikeinse partij met grote aandacht, bij voorkeur in bed. Met mijn oordoppen in luister in naar FOX News, het aartsconservatieve radiostation van Rupert Murdoch. Vooral de debatten vind ik hilarisch. Amerika moet weer vechten. Tegen abortus. Voor de politie. Tegen belasting. Tegen ziekenzorg. Tegen de Islam. Voor de wapens. De ene kandidaat struikelt over de andere met platte, nietszeggende en gevaarlijke opmerkingen. En Donald Trump loopt tot verbijstering van het gehele establishment voorop. Gelukkig zijn we in Nederland, ondanks Wilders en Verdonk, nog niet zover gezonken. En toch vind ik Amerika een heerlijk land. 25|01|2016
 
Daar staan we dan
Gemeengoedjes
OK. Daar staan we dan. 2016. Draghi heeft vele honderden miljarden in de economie gepompt. En wie is er beter van geworden? Is de werkloosheid opgelost? Nee. Heeft de werkende bevolking een loonsverhoging gekregen? Nee. Het enige dat er gebeurd is, is dat de huizenprijzen en de beurskoersen weer zijn opgelopen. Geld verdienen aan een bubbel dus, en dat alleen voor de happy few, die over een huis of over kapitaal beschikken. De kloof tussen arm en rijk wordt steeds groter. Koppel hieraan dat de automatisering zometeen de hele middenklasse overbodig heeft gemaakt, en ik durf te voorspellen dat er een bom zal barsten. Hoe en waar de detonatie zal plaatsvinden? Ik heb geen idee. Maar tegen die tijd zal duidelijk worden dat 2008 nog maar het voorspel was. We dachten dat de zaak wel weer gerepareerd kon worden. Terug naar het oude. Niet dus. Het inzicht zal doorbreken dat we in een nieuw tijdperk terecht zijn gekomen. 20|01|2016
 
Uitgegraasde koeien
Achterhoekjes
Mijn buurman is boer en houdt koeien in een indrukwekkend moderne stal, die wij al enkele keren uitgebreid hebben bewonderd. Het leven van een koe is niet slecht; voldoende ruimte om lekker los te lopen, de hele dag door voer op maat en, last but not least, een volautomatische wasstraat met borstels, die de koe zelf kan bedienen. Maar de moderne koe heeft ook heel vreemde eigenschappen. Zo heb ik mij tot mijn verbijstering laten vertellen dat mijn buurkoeien niet meer grazen. Genetisch voorgeprogrammeerd op professioneel voedsel weten ze niet wat ze met gras moeten doen. Leuk om over heen te lopen, maar eten: ho maar. Bizar. Dat verklaart meteen waarom je hier in de buitengebieden geen beest meer in de wijlanden ziet lopen. Een leermoment waar ik triest van kan worden.
 
Space Man is niet meer
Gemeengoedjes
David Bowie is dood. Weer is een van mijn helden van weleer uit beeld verdwenen. Toevallig had ik net afgelopen week een flink aantal van zijn nummers op mijn IPhone gezet. Toevallig ook hadden we kort geleden zijn 'expositie', een indrukwekkende muzikale wandeling door zijn oevre in Chicago gezien. Bowie is niet meer. Space Man ziet van boven op ons neer. Mijn tijdlijn op Twitter staat al de hele dag roodgloeiend op Bowie. Zelfs in de wachtruimte bij mijn huisarts hoorde ik zijn muziek voorbijkomen. Toch bijzonder hoe deze kleine man wereldwijd tot de verbeelding heeft gesproken. Ook die van mij. RIP.  13|01|2016
 
Opbouw & afbraak
Gemeengoedjes
Een terrorist ben je pas als je een aanslag gepleegd hebt. Maar nu willen de politici, opgehitst door de publieke opinie, je al een boef maken voordat er iets is gebeurd. Dat is doodeng. In Amerika, maar ook in Europa, wordt er na (feitelijk) slechts een paar aanslagen met steeds schevere ogen naar 'de' moslims gekeken. Het maakt heel ongezonde instincten los, die me herinneren aan wat ik gelezen heb over vergelijkbare sentimenten 70 jaar geleden. De enige manier om je tegen terreur te wapenen is door het democratische front gesloten te houden. Door vertrouwen te hebben en dat ook uit te stralen. Door solidair te blijven. Terrorisme heeft slechts een doel: het maatschappelijk systeem van de 'vijand' te ontwrichten. En als het nog even zo doorgaat zou dat zo maar kunnen gaan lukken: de nationalisten in alle Europese landen staan klaar om onze open samenleving, het resultaat van 60 jaar langzame opbouw, in geen tijd weer af te breken. Een weinig aantrekkelijk perspectief. 11|01|2016
 
Het buitenland gloort
Gemeengoedjes
Het is vandaag alweer de laatste dag van het jaar. Vanavond zullen wij in Amsterdam het glas heffen op het nieuwe jaar. En terugkijken op het oude. 2015 was voor mij een overgangsjaar. Met mijn bedrijf heb ik de aansluiting weten te vinden met Cresa, de grootste collega in de Verenigde Staten. Ook in Nederland zijn we weer doorgegroeid. En ik heb mijn aandelen grotendeels verkocht aan de mensen die de organisatie inmiddels dragen. Ik ben altijd een opbouwer geweest en als een club eenmaal staat maak ik graag de stap terug. Dat is mooi en zo hoort het ook. Daarmee heb ik de handen weer vrij om in 2016 aan nieuwe avonturen te beginnen. Een duidelijk plan heb ik deze keer nog niet. De razendsnelle ontwikkelingen om me heen zorgen ervoor dat mijn toekomstbeeld momenteel te diffuus is om een duidelijke nieuwe richting in te slaan. Voorlopig wil ik wat dichter bij mezelf blijven. En het warme buitenland gloort... 31|12|2015
 
Winston de held
Gemeengoedjes
In de kerstvakantie trakteer in mezelf graag op een paar nieuwe boeken. Deze week heb ik een erg lezenswaardige biografie over Winston Churchill in een rul uitgelezen. Het boek is geschreven door Boris Johnson, de huidige burgemeester van London, overduidelijk een bewonderaar en die bewondering heeft hij op mij over doen slaan. Churchill was een buitengewone en (ook nu nog) inspirerende man. Eigengereid, eloquent, bekakt, bereisd, bevlogen, besluitvaardig en moedig, zij zo een paar woorden die me bij hem te binnen schieten. De juiste man op het destijds juiste moment. Geboren op het grootste paleis in het VK, stond hij het liefst (letterlijk) met zijn poten in de blubber. Vooraan op het slagveld. Na de oorlog werd hij tot zijn afgrijzen beloond met een verkiezingsnederlaag. Maar hoe anders had Europa er uitgezien als Winston niet eigenwijs weerstand had geboden tegen Hitler en de Amerikanen niet bereid had gevonden om hun manschappen te sturen? Waarschijnlijk hadden wij in dat geval vandaag Duits gesproken. Winston was een held. 29|12|2015
 
Veldheer zonder oriëntatie
Gemeengoedjes
Leeg. Mijn hoofd is af en toe helemaal leeg. Niet dat er dan niets gebeurt, integendeel, want miljoenen gedachten en ideeën schieten van links naar rechts in mijn hersenpan, maar niets blijft hangen. Altijd heb ik wel geweten in welke richting ik mijn volgende stap zou maken, maar nu is dat volstrekt onduidelijk. Ik overzie het slagveld, ik zie wat er gebeurt, maar heb voor het eerst geen idee waar de legers heen zullen trekken. De wereld kantelt en als vertegenwoordiger van de oude generatie krijg ik daar geen vat op en dat terwijl ik juist nu weer de mogelijkheid heb om iets nieuws te beginnen. Daar sta ik dan: een tot voor kort succesvolle veldheer, maar zonder leger en even zonder oriëntatie. Een vreemde gewaarwording. 18|12|2015

 
Ik en mijn XJ
Gemeengoedjes
Ooit heb ik mijn XJ gekocht omdat ik het altijd zo'n vreselijk mooie wagen vond. Inmiddels ben ik er volledig aan verknocht. Bijna 300.000 kilometers staan er op de teller. Nog nooit heb ik auto zo lang gehad. Nog nooit heb ik zoveel in een auto gereden. En nog nooit heb ik zo weinig problemen met een wagen gehad. Er is dan ook geen haar op mijn hoofd die erover denkt om afscheid van hem te nemen. Vorig jaar kwam in een taxichauffeur tegen die zijn exemplaar al bijna op 400.000 km had staan. Dat gaat mij ook lukken. Tegen die tijd rijd ik dan meteen in een oldtimer. Oude man in oude auto. Mooie oude man in mooie oude auto. 16|12|2015
 
De afzichtelijke Trump
Gemeengoedjes
Als Amerika-fan volg ik de voorverkiezingen voor de republikeinse kandidaat voor de verkiezingen van volgend jaar op de voet. In Nederland gebeurt zoiets in een weekend op een partijcongres. In Amerika neemt dat proces anderhalf jaar en 5 miljard dollar in beslag. Dag in dag uit staan alle radio- en tv uitzendingen er in het teken van de debatten en polls. Dit keer is het helemaal interessant, omdat Donald Trump, tot afgrijzen van het partij-establishment, de race dreigt te winnen. Dit ongeleide projectiel is in staat gebleken om met uiterst populistische taal en veel bangmakerij een groot deel van onopgeleid Amerika aan zich te binden. Precies zoals Geert Wilders dat deed, en daarmee de VVD in tweeën spleet. Gelukkig is ook aan de overkant iedereen het erover eens dat Trump de verkiezingen nooit zal winnen, want ook in de VS is het merendeel van de bevolking nog bij verstand. Maar nog nooit is de afzichtelijke kant van het land zo nadrukkelijk in beeld gekomen. Best eng. 14|12|2015
 
Ongewapend op reis
Gemeengoedjes
Ik heb een fiebel met zakmessen. Of beter gezegd: ik had een fiebel. Altijd had ik een piepklein Swiss Army Knife-je aan mijn sleutelbos, ooit gekregen van een relatie. Heel handig, zo'n ding, zeker als je ineens je nagels wilt schoonmaken, of iets moet lospeuteren. Maar de Italiaanse douane zag er een aanvalswapen in. Het kleinood werd in beslag genomen. Belachelijk natuurlijk, de ambtenaren wilden van geen wijken weten. Thuisgekomen bestelde ik dus meteen een nieuwe en die is inmiddels ook geconfisceerd. Dit keer in Marokko. Tegen zoveel domheid kan ik niet op. Tegenwoordig ga ik 'ongewapend' op reis. 10|12|2015
 
Grijze DWDD
Gemeengoedjes
Lange tijd heb ik dagelijks trouw gekeken naar De Wereld Draait Door, tot het me teveel werd. Steeds weer dezelfde gasten en steeds weer dezelfde columnisten. Bovendien is DWDD verworden tot een ordinaire pop up store, waarin schrijvers, acteurs en artiesten ongegeneerd hun nieuwe producten mogen aanprijzen aan een miljoenenpubliek. Het schijnt dat een 30 seconden optreden in het programma garant staat, sterker nog: een voorwaarde voor succes. Het druipt dan ook van het programma af. Journalistiek is verdwenen en vervangen door commercie, en dat alles voorzien van een razendsnel en semi-intellectueel praatje van mijn streekgenoot Matthijs van Nieuwkerk. Zo te zien is in alle DWDD-jaren zijn haar nog niet grijs geworden. Het mijne wel. Ik ben doorgeschakeld naar een ander kanaal. 08|12|2015
 
Wallenbergs huis
Gemeengoedjes
Toen ik in Budapest woonde, werd ik door een joodse vriend onverwacht meegenomen naar een onopvallend huis aan de Buda-kant van het water. Hij wilde het me laten zien. Eenmaal binnen onthulde hij de historische waarde van het onooglijke pand: in de oorlog werd het bewoond door de Zweedse diplomaat Raoul Wallenberg, die in 1944 door zijn regering naar Hongarije was gestuurd om joden te redden. Wallenberg, telg uit een rijke en invloedrijke familie, liet schuilwoningen bouwen, verzorgde valse paspoorten en redde op deze manier tienduizenden joden het leven. Uiteindelijk is Wallenberg door de Russen gevangen genomen en daarna nooit meer opgedoken. Waarschijnlijk is hij tijdens de ondervragingen vermoord. Het huis waarin ik stond was groot, oud, vervallen en volstrekt anoniem. Voor joden is het echter een bedevaartsoord. Ook mij werd het even koud om het lijf toen ik daar de geschiedenis op me in liet werken. 04|12|2-15
 
Onze Bob Dylan
Gemeengoedjes
Armand is dood. Eigenlijk was iedereen deze roodharige hippie al weer lang vergeten. Todat hij afgelopen week overleed. Ineens stond hij weer op de voorpagina van de krant. En, belangrijker, werd zijn lied waarmee hij onsterfelijk werd weer gedraaid. "Ben ik te min". Bij iedereen die, net als ik, opgegroeid is in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw, staat deze legendarische protestsong definitief verankerd de harde schijf. Armand was heel even onze eigen Bob Dylan, en het is bij deze ene hit gebleven. Dat geeft niet, want sommige muziek heeft eeuwigheidswaarde en 'Ben ik te min' is zo'n nummer. 02|12|2015
 
Integratie gaat vanzelf
Achterhoekjes
We worden overstroomd met vluchtelingen. In de praktijk valt het natuurlijk nogal mee, maar ook in het ons naburige dorp is een groep van 200, voornamelijk Somalische vluchtelingen gearriveerd. In het plaatselijke krantje verscheen prompt een dringende oproep voor vrijwilligers, waaraan ik, als braaf burger die een bijdrage wil leveren aan verdraagzaamheid en integratie, gehoor heb gegeven. Het duurde twee weken voordat mijn mailtje werd beantwoord. Ik moest een soort cv invullen. Zo op het eerste gezicht lijk ik behoorlijk overgekwalificeerd. Vervolgens kreeg ik een (automatisch) antwoord van het Asiel Zoekers Centrum. Hartelijk dank en zo. We laten nog van ons horen en zo. Niks gehoord dus. Ondertussen zie ik de Asielzoekers hier met hun ziel onder de arm door het dorp struinen. Tegen de tijd dat onze bureaucraten mijn aanvraag in behandeling hebben genomen, zijn deze gasten hopelijk al lang gïntegreerd. Op eigen kracht. En hebben talloze instanties en 'hulpverleners' honderden miljoenen staatsgeld opgestreken. For doing bloody nothing. 23|11|2015
 
Uit dat pak!
Gemeengoedjes
Toen ik in 1998 mijn eigen bedrijf begon stond mijn eerste besluit meteen vast: nooit meer zou ik dassen dragen. Ondingen vond ik het. Wie loopt er immers vrijwillig met zijn eigen strop om zijn nek? Naderhand heb ik ook het bijbehorende kostuum in de ban gedaan. De spijkerbroek volgde hem op. Slechts bij hoge uitzondering hees ik mij naderhand nog in het pak. Voor het laatst gebeurde dat voor een meeting met, nogal formele, Duitse bankiers. Keurig in het grijs gestoken, en met keurig dunne stropdas, betrad ik de vergaderkamer. een van de Duitsers, die mij goed kende, begon te lachen en zei: "Herr Ter Mors, was ist mit Ihnen passieert??!" Hij stond erop dat ik me ter plekke 'uitkleedde' an aldus geschiedde. Sindsdien loop ik er casual bij. Net als de meeste van mijn klanten. En als iemand een pratend pak zoeken, dan gaan ze maar lekker naar een ander. 19|11|2015
 
Perfecte bal in zicht
Gemeengoedjes
Het is me van huis uit meegegeven: de liefde voor de gehaktbal. Mijn oma produceerde fameuze ballen, en mijn moeder kan zich hier redelijk aan meten. Inmiddels heb ik het stokje overgenomen en ben ik sinds geruime tijd met uien, knoflook, paneermeel, eieren ketjap en kruiden aan het boetseren aan de 'perfecte bal' en dat valt bepaald niet mee. Eindeloos heb ik alleen al lopen klooien om de juiste substantie-dikte te bereiken. Een te slappe bal vervormt in de pan immers tot hamburger, terwijl een te harde bal finesse mist. Inmiddels draai ik een fatsoenlijke bal, die in kleine kring reeds complimenten oogst. Ik ben er nog niet, maar de perfecte bal komt in zicht. 17|11|2015
 
Leiden in last
Gemeengoedjes
De huizenprijzen in Amsterdam staan weer op het niveau van voor de crisis. Niet minder dan 60% van de woningen wordt weer boven de vraagprijs verkocht. Ik zie ze alweer rijden: de opgetogen makelaartjes op hun Vespa's. De gouden tijden herleven! Wat niemand wil zien is dat de geschiedenis zich herhaalt en we te maken met (opnieuw) een bubbel. Hoe kan er immers sprake zijn van een normale prijsvorming als de hypotheekrente op 2% staat en die ook nog eens voor 50% van de belasting kan worden afgetrokken? Geld lenen voor 1% netto dus. Een miljoen lenen kost je dan EUR 1000 per maand. Probeer voor dat bedrag maar eens iets te huren. Nee, we rekenen ons weer rijk en een hele nieuwe generatie kopers raast als lemmingen af op de afgrond van onze huizenmarkt. Daar komen ze niet nu, maar over 5 of 10 jaar achter: als de huizenprijzen zijn ingezakt en de rente aangepast wordt naar (doodnormale) 6 of 7%. Dan is Leiden weer in last.  13|11|2015
 
Vliegend vee
Gemeengoedjes
Al jaren ben ik gefascineerd door het verschijnsel Ryanair. Ik vlieg regelmatig met ze en dat om de doodeenvoudige reden dat ze bijna altijd het goedkoopste zijn. Dat lukt ze omdat ze hun goedkoop-concept tot in het extreme hebben doorgevoerd. Ze vliegen slechts 1 soort vliegtuigen, zodat scherp ingekocht kan worden en het onderhoud gestandaardiseerd is. Ze vliegen op de goedkoopste luchthavens en met het goedkoopste personeel. Koffers mogen alleen tegen extra betaling mee. Service wordt niet verleend en passagiers hebben zich op te stellen als vee. Ryanair is door geen concurrent in te halen. Vandaar dat het bedrijf in kort tijd is uitgegroeid tot de nummer 2 van Europa en inmiddels 4 keer meer waard is dat good-old KLM. Ik ben bang dat onze blauwe zwaan ten dode is opgeschreven. De romantiek van het vliegen heeft plaatsgemaakt voor de economie. En die wordt door de anderen gewonnen. 11|11|2015
 
De Achterhoek verkleurt
Achterhoekjes
Verdomd als het niet waar is: afgelopen week zag ik bij ons in het dorp ineens een paar gekleurde (pikzwarte) mensen lopen. Met dik gewatteerde vesten en op teenslippers. Ongetwijfeld een paar vluchtelingen. Zonder twijfel zal er een schok door het dorp heengaan. Vreemdelingen. Ik mag daarover meepraten, want als Westerling ben ook ik een vreemdeling en dus suspect. Maar als de Achterhoek ooit mee wil gaan in de vaart der volkeren, zullen ze aan ons moeten wennen. Ongekleurde gemeenten zijn saai en arm aan cultuur. Bovendien kunnen we hier een paar nieuwe uitheemse restaurants uitstekend gebruiken. Tegelijkertijd probeer ik me te verplaatsen in mijn nieuwe dorpsgenoten. Je zult uit het zonnige Afrika ineens moeten inburgeren in het kille Achterhoekse buitengebied! Zou het ze lukken? Zie ik ze in het voorjaar swingen in de tent tijdens het dorpsfeest? Met een pijpje Grolsch in de hand? Ik hoop het. Ik zou het een enorme prestatie vinden. 06|11|2015
 
Democratisch voorwendsel
Achterhoekjes
Natuurlijk gun ik elk volk welvaart en democratie. Maar te vaak wordt het door het Westen als voorwendsel gebruikt om 'kwaadaardige' regimes aan te vallen. Vraag aan de bevolking van Libië, Irak, Syrië of Tunesië of ze nu gelukkiger zijn dan onder het juk van de vroegere heersers. Het antwoord zal nee zijn. Beter een harde en onrechtvaardige heerser waar je kunt leven en overleven als je je aan zijn spelregels en buiten de politiek houdt, dan wetteloosheid en moorddadige anarchie. En honderdduizenden doden. Onze westerse interventies hebben nergens echt tot vooruitgang geleid. Integendeel. Ik begrijp daarom de opstelling van Rusland en China steeds beter. Deze grootmachten gaat het niet om de 'democartie', maar om de geopolitieke stabiliteit. Ze bemoeien zich consequent niet met andermans staats-interne aangelegenheden. Dat kan hard zijn, of onrechtvaardig lijken. Maar het leidt per saldo tot minder chaos en bloedvergieten dan onze missiedrift. 04|11|2015
 
Fijn dat ik eruit mag
Gemeengoedjes
Terug. Ik ben weer terug uit Amerika, Los Angeles om precies te zijn. Ik moest er zijn voor een Cresa-congres in de diepe en donkere kelders van het immense Down Town Sharaton hotel. Gelukkig kon ik er wat dagen achteraan plakken, zodat we ook nog even konden genieten van het bovengrondse Californië. LA is een heerlijke stad, plat als een dubbeltje en groot als de provincie Utrecht, maar dan met een heerlijk zonnetje. Het is een stad van uitersten. Enerzijds de onmetelijke villa's tegen de heuvels van Hollywood, anderzijds de enorme aantallen daklozen die je op straat tegen komt. Het is blijkbaar de prijs voor de enorme dynamiek van de Amerikaanse economie. Succes voor de creatieven. Pech voor de armen. Ik zou zo graag het beste van daar met onze wereld willen combineren. Maar dat gaat niet. Dynamiek en sociaal democratie zijn niet te combineren. Ik had graag in Amerika geboren willen zijn, maar mijn wieg stond in Nederland. Ook goed. Heel goed zelfs. Alleen fijn dat ik er af en toe even uit mag. 02|11|2015
 
Fossielen op het internet
Gemeengoedjes
In de nieuwe economie wordt een groot aantal zekerheden op z'n kop gezet. 's Werelds grootste retailer (Amazon) heeft geen winkels. 's Werelds grootste taxi/ vervoersbedrijf (Uber) heeft geen enkele eigen auto rijden. 's Werelds grootste text-messenger (WhatsApp) heeft slechts 60 man in dienst. 's Werelds grootste en meest waardevolle bedrijven verdienen hun miljarden met totaal nieuwe business modellen die niet langer op productie, maar op internet en distributie zijn gebaseerd. En dit is nog maar het begin. Wat gebeurt er straks als Google en Apple de auto-industrie aanpakken? Of het bank- en verzekeringswezen? Helaas heb ik geen glazen bol, en evenmin kan ik me er een voorstelling van maken. Ik ben als een 'blind fossiel' uit het laatste stukje van het post-industriële tijdperk terechtgekomen in de digitale revolutie. Ik sta erbij en kijk ernaar. Op zoek naar nieuwe uitdagingen en avonturen. Maar: wat hebben fossielen op het internet nog te zoeken? 16|10|2015
 
Paar volkswagens gekocht
Gemeengoedjes
Volkswagen heeft er een potje van gemaakt. Erger nog: ze hebben de zaak geflest met hun sjoemel-software. En dat precies op het punt waarop ze zich zo graag laten voorstaan: de zuinigheid en de techniek van hun auto's. Daarmee toont het bedrijf dat ze eigenlijk net zo verrot zijn als de banken. Alles, ook leugens, is geoorloofd om extra omzet en extra winsten te maken. Ook als dat ten koste gaat van mens en maatschappij. Ik ben benieuwd wat de fall out zal zijn, maar dat kon allemaal nog wel eens meevallen, want ook dit bedrijf, met 600.000 mensen in dienst, is too big to fail en mag dus rekenen op politieke ondersteuning. De lobby is al volop in de weer om de schade te beperken. En ik? Nadat de koers 40% was gezakt heb ik een paar Volkswagens gekocht. Aandeeltjes wel te verstaan. Van mij krijgen ze dus een tweede kans. 14|10|2015
 
Huisje in de zon
Gemeengoedjes
Net weer terug. Terug uit Spanje. Een klein weekje hebben we doorgebracht in Moraira, een plaatsje aan de kust tussen Valencia en Alicante. In een huis van vrienden van de familie. Terrasje, zwembad en zon. Veel zon. Als een oud wijf ga ik daar languit in de zon zitten. Dan voel ik mijn accu's opladen. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik draai op zonne-energie en warmte. Dat merk ik pas nu, zodra ik weer terug in Nederland ben. Koud. Wind. Vallende bladeren. Ook in mijn hoofd wordt het op slag herfst. Het 6 maanden lange wachten op betere tijden is begonnen. Op zoek dus naar huisje in de zon. 12|10|2015
 
U2, Stones & Floyd
Gemeengoedjes
Alhoewel ik bepaald geen groot muziekliefhebber ben, heb ik me af en toe laten verleiden tot een stadionbezoek om een groot optreden mee te maken. Zo heb ik U2 twee keer live gezien. En de Stones, inmiddels alweer 10 jaar geleden, omdat ik dacht dat het gezien hun leeftijd waarschijnlijk de laatste kans zou zijn om ze nog een keer 'echt' te horen. Ook Michael Jackson heb ik gezien en gehoord, indrukwekkend, in de Arena, niet wetend dat juist hij ons het eerst zou ontvallen. Het laatste stadionconcert was twee jaar geleden: The Wall van Pink Floyd. Een indrukwekkende road trip down memory lane, die ik mijn zoon niet wilde onthouden. Hij vond het geweldig. Mooi! Inmiddels luister ik gewoon weer lekker naar de radio. 08|10|2015
 
No sports, please
Gemeengoedjes
Mijn motto zou eigenlijk moeten zijn: zolang ik de kracht heb om te blijven zitten, blijf ik zitten. Ik ben een lui mens. Mijn god, wat heb ik een hekel aan bewegen. Om over bukken nog maar te zwijgen. Niets ergers dan walnoten van de grond op te rapen. Als ik mezelf niet zou dwingen om elke ochtend een uurtje te bewegen in het fitness center zou ik volledig vastgeroest zijn. De gewichtsoefeningen sla ik uiteraard over. Mijn talent voor passiviteit heb ik geërfd van mijn vader. Ik heb hem nooit zien sporten en weet zeker dat hij tijdens zijn leven geen sportschoen heeft aangehad. Het was een fijn mens. 06|10|2015
 
Domme broodschrijvers
Gemeengoedjes
Door mijn hobby en door de aard van mijn werk heb ik altijd veel te maken gehad met journalisten. Ooit had ik hoge dunk van deze beroepsgroep. Inmiddels weet ik beter. Slechts een enkeling, vooral de oudere generatie, is nog op een intelligente en integere manier met hun vak bezig. De overgrote meerderheid is domweg broodschrijver. Ze hebben slechts 1 doel: zichzelf. En de verplichting om elke dag een stukkie in te leveren. Die krant moet vol, en dat tegen  minimale kosten. Een interview van 3 uur wordt gereduceerd tot een haastig in elkaar geflanst stuk, dat de plank veelal misslaat. De berichtgeving in (zelfs) onze 'kwaliteitskranten' wordt steeds slechter. Een kwalijke zaak. Gelukkig zijn er in Duitsland, Amerika en het VK nog journalisten en kranten die hun vak serieus nemen. Daarom haal ik het echt interessante nieuws en achtergrondinformatie uit het buitenland. Gratis. Via Twitter. 02|10|2015
 
Big Mac roest niet
Gemeengoedjes
In 1990 verhuisde ik naar Budapest, waar ik de laatste Russen nog heb zien vertrekken. Ze lieten het land compleet verwaarloosd achter. Groot was dan ook de opwinding toen de eerste McDonalds open ging, net om de hoek van mijn kantoor. Lange rijen stonden er voor de deur. Elke dag weer. En mijn Engelse collega en ik haalden er elke dag onze lunch, een heerlijk Big Mac menu. Colaatje erbij. Heerlijk. Toentertijd leefden we nog in een fijne wereld, waarin niemand ons had verteld werd dat dat ene blaadje sla niet voldoende was voor een gezonde voeding. Inmiddels weet ik beter. Toch, als ik trek heb en langs de McDonalds loop, word ik nog steeds als door een magneet naar binnen getrokken. Oude liefde roest niet. Heerlijk. 30|09|2015
 
Hengel aan de sloot
Gemeengoedjes
Soms wou ik dat ik van vissen hield, of een andere domme hobby, waaraan je je helemaal kunt overleveren als je vrije tijd hebt. Ik heb zo'n hobby niet. M'n lol zit (en zat) altijd in het opbouwen van een bedrijf of organisatie. Werk en hobby vielen samen. Vrije tijd, reizen, prive en plezier zijn bij mij dus altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden geweest.  Het vervelende is dat, als zo'n klus eenmaal geklaard is en het bedrijf staat, werk en 'hobby' tijdelijk tot stilstand komen, in afwachting van een nieuw project. Je hebt wel 'vrije tijd' maar heen hobby. Op zo'n moment kan ik jaloers kijken naar de mannen met hengels langs de sloot. Zij werken niet voor de lol, maar om zich na hun werk over te geven aan hun passie. Hun passie is een stom vissie. 28|09|2015
 
Auto's in nieuwe zakken
Gemeengoedjes
Ik woonde in Duitsland en was een jaar of 6 toen het auto-virus toesloeg. Ik wist alles van de allernieuwste automodellen, sleepte mijn vader mee naar dealers, en kocht elke week het tijdschrift de Auto Motor & Sport. Dat heb ik een jaar of 40 volgehouden. Toen we weer eens verhuisden heb ik alle jaargangen bij het oud-papier gezet. Het virus was in de loop der jaren redelijk uitgewerkt. Automerken en -modellen lijken steeds meer op elkaar en ik wil auto's voelen en ruiken. Vandaar dat ik dus meer interesse heb voor de auto's uit 'mijn tijd'. Blijkbaar ben ik niet alleen. Er bestaat sinds enige tijd ook een Auto Motor & Sport Klassik. En ik betrap mezelf erop dat ik dit tijdschrift, oude wijn in een nieuwe verpakking, weer regelmatig koop. Ik houd de oude stapels dus beter niet weg kunnen gooien. 24|09|2015
 
Desnoods Nederland
Gemeengoedjes
Vluchtelingen. Het blijft een vreselijk dilemma. Mag je ze weigeren, en zo ja wanneer en op grond waarvan. Iedereen lijkt het erover eens dat je vluchtelingen in doodsnood onderdak verschaft. Maar zo'n veilig onderdak kan zich ook in Hongarije of Portugal bevinden. Daar wil echter geen Syriër heen; zij willen naar Duitsland, Zweden of Nederland. Feitelijk wordt hierdoor elke 'overlevingsvluchteling' een economische vluchteling zodra hij het veilige Europa heeft bereikt. Dat lijkt mij niet juist. Het is aan Europa om te bepalen wie waarheen gaat. Het vervelende is echter dat ik die Syriërs heel goed begrijp. Ook ik zou naar Duitsland willen om een nieuwe toekomst te kunnen opbouwen. Desnoods zelfs ook Nederland. 22|09|2015
 
Engelse klasse in Duitsland
Gemeengoedjes
Engeland is een heerlijk land, vooral als je deel uitmaakt van de goede klasse. In mijn diensttijd stond ik, als (dienstplichtig) officier, aan de goed kant van de streep. Ik was gelegerd in het Duitse Seedorf, alwaar ook een Engels bataljon was ondergebracht. Zodoende werd ik regelmatig uitgenodigd in de Engelse officiersmess, waar de de tijd ergens rond het jaar 1850 moet zijn blijven stilstaan. De inrichting was antiek, schilderijen aan de muur, de eettafels met linnen gedekt, het bestek van zilver en de obers gekleed in jacquet. Een welkome oase van rust, voorkomendheid, goede gesprekken en beschaving. Na het toetje was het gedaan met de rust en stonden we weer in de realiteit: buiten, in de regen, voor het zwaar getatoeëerde en ge-oorbelde voetvolk. Ik moest er ineens weer aan denken toen ik afgelopen week in Amsterdam in een horde stomdronken en luidruchtige Britten liep. Ik herkende ze. In Seedorf hadden mijn Engelse collega's er wel raad mee geweten. 18|05|2015
 
Hutje op de hei
Gemeengoedjes
Ik ben een fossiel dat nog is opgegroeid met begrippen als vertrouwelijkheid, briefgeheim en privacy. Sterker: ik hecht eraan. Het probleem is echter dat het allang niet meer bestaat. In geen tijden heb ik een brief geschreven en elke email die ik stuur kan binnen 10 minuten de halve wereld over gaan. Precies hetzelfde geldt voor de tekstberichten en foto's die ik stuur via mijn smartphone, om nog maar te zwijgen over Twitter en Facebook. Elk moment kun je gefotografeerd en gefilmd en gepubliceerd worden. Alles wat ik met een ander deel, deel ik per definitie met de hele wereld. Best eng. En gevaarlijk. Eigenlijk is alleen vertrouwelijk wat nog in je hoofd zit, en nog niet gezegd. Totdat ook daarvoor een App wordt ontwikkeld, de mind reader. Ook dat zal er nog wel van komen. George Orwell had ervan genoten. Tegen die tijd ga ik in een hutje op de hei wonen. 16|09|2015
 
Licht uit in laatste stal
Achterhoekjes
Schaalvergroting. Dat is het woord waarmee boeren hier in de Achterhoek opstaan en naar bed gaan. Zonder schaalvergroting zijn ze ten dode opgeschreven. Denken ze. En dus zie ik overal om me heen nieuwe en vooral grotere varkens- en koeienstallen gebouwd worden. Als amateur-econoom weet ik dat extra aanbod leidt tot lagere prijzen en dat gebeurt dan ook: de melk- en varkensvleesprijzen zijn lager dan ooit, met als gevolg dat, alle uitbreidingen ten spijt, mijn buren moeite hebben om het hoofd boven water te houden. Vreemd dat zo'n sector niet ziet dat dit een heilloze race to the bottom is, die je gedoemd bent te verliezen tegen nog veel grotere en goedkopere concurrenten uit het oostblok. Wanneer gaan ze zich differentiëren en kiezen ze voor kwaliteit, voor duurzaamheid en voor smaak? Ik ben bang dat het niet gaat gebeuren. De banken, voeder- en melkfabrieken hebben een veel te groot belang bij meer, meer en nog eens meer. Tot de laatste boer het licht in zijn stal uitdoet. 14|09|2015
 
Europese stormoogst
Gemeengoedjes
Je mag het natuurlijk niet hardop zeggen, maar de vluchtelingenstroom die ons nu overspoelt is ontegenzeggenlijk grotendeels toe te schrijven aan het falende beleid van Amerika. De VS zijn immers (onder valse voorwendselen) de oorlog in Irak begonnen en hebben, na hun 'overwinning' de honderdduizenden goedgetrainde soldaten van oud-dictator Saddam Hoessein van de ene dag op de andere ontslagen en brodeloos gemaakt. Een vreselijke domme actie, waartegen destijds al werd gewaarschuwd. Niet alleen verviel het land al snel in anarchie maar, erger, de werkloze militairen stonden aan de wieg van het terreur regime van ISIS. Amerika heeft wind gezaaid en de storm wordt nu in Europa geoogst. 10|09|2015
 
Achterlijke Hongaren
Gemeengoedjes
Hongarije is een vreemd land met een noodlottige geschiedenis, want in het verleden hebben ze, als het er op aan kwam, steeds de verkeerde. Tijdens beide Wereldoorlogen kozen ze voor de verkeerde en (dus) verliezende partij. Om over hun opstelling ten opzichte van de zigeuners maar te zwijgen. Ik moest er aan denken toen ze afgelopen week opnieuw in de fout gingen en de Syrische vluchtelingen als uitschot behandelden en een doortocht naar Duitsland beletten. Opnieuw zagen we de onprettige, achterlijke en zelfs gevaarlijke kant van de Hongaarse Volksempfindung. Ik heb er gewoond en kan jet weten. 08|09|2015
 
Muzikaal verzet gebroken
Gemeengoedjes
Radio Veronica en het REM-eiland zijn onlosmakelijk met mijn jeugd verbonden. Ikonen van de vrije radio in de jaren 60 en 70. Van de vorige eeuw wel te verstaan. In de haven van Amsterdam liggen beide oud-zendstations bijna gebroederlijk naast elkaar. Als ik er langs loop dan hoor ik de muziek weer. De jingles. Dan zie ik het schip weer op het strand van Scheveningen liggen. Mooie tijden waren dat. Tijden van verzet, een verzet dat inmiddels al lang is gebroken. Beide symbolen van muzikaal verzet zijn inmiddels volledig gerestaureerd en omgebouwd tot evenementen-locatie. Een teken des tijds: ook deze rebellen van weleer zijn in de loop der jaren corporate geworden en te huur per uur. 04|09|2015
 
Caddy's door het mais
Achterhoekjes
Het mais staat deze maand weer op volle hoogte. Ook ons huis wordt grotendeels aan het zicht van de openbare weg onttrokken. En van de ambtenaren. Deze tijd van het jaar wordt de buitengebieden traditioneel dan ook volop gebruikt ook voor het uitvoeren allerhande noodzakelijke, doch illegale bouwerkzaamheden. De oplettende toeschouwer ziet het gebeuren: De Volkwagens Caddy rijden af en aan door het mais. Over een maand, als de velden gemaaid zijn, worden de resultaten zichtbaar. Ik gok dat er dan minimaal een nieuwe B&B en 6 nieuwe schuurtjes staan. Gelukkig is de bureaucratie niet opgewassen tegen een paar hectare snel groeiend gewas. 02|09|2015
 
Koninklijk ontslag
Gemeengoedjes
Ik ben in mijn leven slechts eenmaal ontslagen en dat was door de Koningin. Een tijdje geleden had ik de blijkbaar pensioengerechtigde leeftijd bereikt voor militaire reservisten en ik kreeg de brief dat het Hare Majesteit behaagde om mij eervol ontslag te verlenen. Ik kreeg er een doosje bij met een plastic-gouden speld, een een lintje voor bewezen dienst. Ik vraag me af of ik überhaupt mijn militaire kleren nog heb. In de loop der jaren hebben alle kinderen in de buurt er wel een dagje als eerste luitenant door de straat gemarcheerd. Ik zwaait af, lekker in mij polo-shirt. De speld blijft in de doos. Het is een mooie relikwie voor later. 31|08|2015
 
Schoon vanaf water
Gemeengoedjes
Afgelopen woensdag heb ik mijn tweede huis voor mij uit naar de werf Arnhem geduwd. Ik mocht meevaren op de ingehuurde sleepboot Liberte, die voor deze gelegenheid de stuurhut hydraulisch een meter of 5 had opgepompt, zodat het overzicht werd behouden. In een middagje klommen we de Nederrijn op en vanuit mijn verheven positie had ik een goddelijk uitzicht op het fraaie landschap om mij heen. Nooit geweten hoeveel steenfabrieken en fraaie landhuizen er in dit mooie gebied staan. Nederland is mooi. Maar als watermens bekijk ik al die schoonheid het liefst vanaf het water.  28|08|2015
 
Op tijd verkocht
Gemeengoedjes
Afgelopen maandag gebeurde wat ik al een tijdje heb voorspeld: de beurskoersen zakten wereldwijd in. Ik ben een hele slechte beursgoeroe, want ik roep al 7 jaar dat de financiële wereld gebouwd is op blubber en schulden, en dat het wachten dus is op de volgende, dit keer echte crash. De koersdaling eerder deze week waren kinderspel bij wat het zou moeten zijn. Toch zal ik het ook deze keer wel weer bij het verkeerde eind hebben. Door verder overheidsingrijpen en manipulaties zal ook deze keer de koers wel weer opveren. Geeft niet. Deze goeroe kan nog wel even wachten. De laatste aandeeltjes zijn in ieder geval ruimschoots op tijd verkocht. 26|08|2015
 
Sail collectieve massagekte
Achterhoekjes
Ik heb een hekel aan massa-evenementen, maar twee uitnodigingen voor Sail deden me toch besluiten om de rit naar Amsterdam te maken. Kort na aankomst zat ik in de keurig verzorgde sloep met schipper en sloten we aan in de eindeloze water file langs de afgemeerde zeilschepen. Wat heeft Nederland toch? Waarom moet alles wat leuk is ontaarden in een collectief massa-feest? Waarom gaan 2 miljoen mensen schouder aan schouder waggelend door de drukte? Iedereen vindt het onwijs gaaf, maar ik niet. Zodra we een aanlegmogelijkheid zagen lieten ons snel aan de kant afzetten. We vochten ons door de toeschouwers drommen op weg naar het appartement van vrienden, waar we, met een beschaafd glaasje champagne in de hand, vanaf de 5de verdieping het spektakel in alle rust konden aanschouwen. Het was mooi zo. Pas toe ik er zeker van was dat de eerste miljoen gasten weer weg waren, hebben wij het pand weer verlaten. Op weg naar de stille stilte van de Achterhoek. 24|08|2015
 
Voetbalgeouwehoer
Gemeengoedjes
Godallemachtig, wat kunnen we toch ouwehoeren over voetbal. Sinds enige tijd zit live-voetbal in mijn televisiepakket. Nooit geweten dat elke wedstrijd in Nederland volledig wordt uitgezonden. Compleet zinloos, want geen enkele pot kan 90 minuten boeien. Meestal is zelfs een 5 minuten durende samenvatting ruim genoeg om de hoogtepunten te laten zien. Maar nog meer verbaast me het feit dat elke wedstrijd ook nog eens voorzien wordt van een bijzonder uitvoerige voor-, tussen- en nabespreking. Lullen over niets, en dat in onvervalst jargon. Zonde van de zendstijd. Ik kijk gewoon naar het vertrouwde Studio Sport. 20|08|2015
 
Uitstervende boekhandel
Achterhoekjes
De goede ouderwetse boekhandels worden met uitsterven bedreigd. Opgejaagd door de prijzenterreur van Amazon en Bol.com vallen ze stuk voor stuk om. In de meeste dorpen en steden om mij heen zijn boeken (de Top 10) alleen nog maar verkrijgbaar bij een treurige AKO. Deventer is hierop vreemd genoeg een uitzondering. In deze antieke Hanzestad aan de Ijssel zijn nog tal van (antiquaire) boekhandels te vinden. Er is zelfs een jaarlijkse boekenmarkt. Heerlijk! Maar...als ik zo de gemiddelde leeftijd van het publiek bekijk ziet het er ook hier somber uit. Terwijl pa en ma door de schappen kijken, spelen de kinderen op hun smartphone. Hoe dan ook: ik heb afgelopen week mijn slag weer geslagen en ben met 1.200 pagina's papier, verdeeld over 5 boeken, huiswaarts gegaan en heb daar mijn IPad meteen voor terzijde gelegd. 18|08|2015
 
Heintje's guilty pleasures
Gemeengoedjes
Hein Simons is 60 jaar geworden. Wie? Hein Simons! Beter bekend als Heintje. Hij was in mijn vroegste kinderjaren mijn eerste muzikale held en, dat kwam goed uit, ook de held van mijn moeder en Oma. Want met zijn liedjes "Mamma" en "Ich bau dir ein Schloss" had het kindsterretje met de loepzuivere stem de harten van vrouwelijk Nederland veroverd. En die van mij. Ik schreeuwde zijn "Mamma" uit volle borst door het huis. Ik genoot ervan. En nog steeds eigenlijk, want er verscheen weer een grote glimlach op mijn gezicht toen ik op Youtube wat oude hits van hem zag. 'Guilty pleasures' heet dat tegenwoordig. Het zal wel, maar ik vond het leuk. Ineens was ik weer terug in de tijd. Bij mijn moeder en mijn grootmoeder. Het moet 1968 geweest zijn? 14|08|2015
 
De prijs van ons leven
Gemeengoedjes
Hoeveel is een mensenleven waard? Een onmogelijke vraag natuurlijk, maar toch steeds relevanter omdat niet alleen de vergrijzing (en dus de verzorging) steeds verder toeslaat, maar ook omdat, tegelijkertijd, de medische wetenschap steeds nieuwe medicijnen ontwikkeld, waarmee steeds meer ziekten steeds langer bestreden kunnen worden. Zo is er in Amerika nu commotie ontstaan over een nieuw kankermedicijn, dat $178.000 kost. Voor twee behandelingen van elk 14 dagen. En dat alles om het leven met ongeveer een jaar te rekken. De verzekering aldaar verrekt het om het middeltje te vergoeden. Dat is te begrijpen. Ons zorgsysteem is er niet op berekend om alles altijd te kunnen vergoeden. Het is uiteindelijk een kwestie van kiezen. Waar liggen je prioriteiten als het gaat om leven en dood. Wie mag nog wel behandeld worden en wie niet meer. Daarmee komt de discussie op het terrein van de ethiek. Dat is erg interessant, behalve als met de uitslag van die discussie je doodvonnis wordt getekend. 12|08|2015
 
Shell & Apple
Gemeengoedjes
Vroeger waren machtige oliemaatschappijen als Shell en Texaco de meest waardevolle bedrijven op de beurs. Tegenwoordig is dat Apple. Ik heb me daar over verbaasd, maar dat duurde niet lang. Een snelle blik om me heen gaf de verklaring. Op mijn buro staan 2 IMacs. Op kantoor staan er nog eens drie. Bellen doe ik met de IPhone 6. De oude nummer 5 fungeert als reserve. De krant lees ik op de IPad mini. En, oh ja, als radio fungeert mijn Iphone 4. En dan heb ik moeders de vrouw nog niet meegerekend, want ook zij is aan de Mac. Het is fascinerend hoe Steve Jobs de wereld in 10 jaar tijd aan de Mac heeft gekregen. Maar bij mij rijst dan meteen de vraag: hoe ziet de wereld er over 10 jaar uit? Bestaat Apple dan nog steeds, of is er een nieuw wereldwonder ontstaan? In die zin is Shell een stuk saaier, maar ook zekerder. Want over 10 jaar heb ik nog steeds diesel nodig. 10|08|2015
 
Maakt John een fout?
Gemeengoedjes
John de Mol wordt doorgaans beschreven als een man met visie. Daar moet, gezien de hoeveelheid kapitaal die hij bij elkaar geharkt heeft, een kern van grote waarheid in zitten. Maar nu ga ik twijfelen, want De Mol stapt uit de televisie (logisch) en zet groot in op radio. Binnenkort heeft hij 50% van alle commerciële radiozenders in zijn bezit. Vreemd. Ik geloof niet meer in radio. Wie luister er straks nog naar al die zenders, als we ook kunnen kiezen uit vele duizenden (online) themakanalen en streaming services als Spotify? Als ik mezelf als uitgangspunt neem, ziet het er somber uit voor John. Als pre-bejaatde luister ik de hele dag (online) naar muziek van Radio Northsea. Mijn portable radio, ooit onlosmakelijk onderdeel van mijn standaard uitrusting, staat te verstoffen in de keuken. Inmiddels lopen al mijn contacten met de buitenwereld via m'n Iphone. 01|02|2016
 
Sinterklaas geen gezicht
Gemeengoedjes
Het bijzondere van muziek is dat, soms, een enkele toon, een enkele rif, of een enkele beat genoeg zijn om een nummer te herkennen. Ik vind dat bijzonder. Uit de miljarden mogelijkheden om een melodie te maken blijft er 1 al bij de eerste aanzet hangen. Dat is knap. Blijkbaar is mijn harde schijf zodanig geprogrammeerd dat hij specifieke combinaties direct herkent. Vreemd genoeg is deze kwaliteit ver te zoeken als het gaat om gezichtsherkenning. Ik kan me moeiteloos drie keer voorstellen aan dezelfde persoon. Soms wordt deze beperking aan een veronderstelde desinteresse toegeschreven. Dat is niet terecht. Ik ben er gewoon slecht in. Ik sla alles op, behalve gezichten. Sinterklaas is hierop de enige uitzondering. In grote lijnen weet ik hoe hij eruit ziet. 27|01|2016
 
NRC en Story
Gemeengoedjes
Niet zo heel lang gelden, een jaartje of tien misschien, trakteerde ik mezelf in het weekend 3 kranten en twee tijdschriften. Lekker lezen. Tegenwoordig haal ik al mijn nieuws binnen via Twitter. Al surfend op mijn IPad lees ik de buitenlandse pers, variërend van gerenommeerde kranten tot obscure blogs. Ik ben beter (en sneller) geïnformeerd dan ik ooit was. En steeds weer valt me daarbij op hoe snel de journalistiek in Nederland in kwaliteit achteruit gaat. Kwaliteitspublicaties als Vrij Nederland, De Volkskrant en het NRC verworden steeds meer tot populaire eenheidsworsten van zeer middelmatige kwaliteit. Voor gedegen achtergrondverhalen over politiek en economie kom ik bijna altijd terecht in Duitsland, Engeland of Amerika. Voor het Nederlandse nieuws beperk ik me eigenlijk tot mijn wekelijkse download van de Story. 22|01|2016
 
Boeren klagen terecht
Achterhoekjes
Boeren klagen altijd, behalve in schrikkeljaren. Dan klagen ze een dag minder. Ik weet dat, omdat ik hier in het buitengebied midden tussen de boeren leef. Inmiddels weet ik dat ze ook wel recht tot klagen hebben. De melk- en varkensprijzen zijn inmiddels zo laag, dat er verlies geleden wordt. Mijn buurman krijgt momenteel zelfs subsidie als hij zijn melk NIET inlevert en, in plaats daarvan, laat weglopen in de mestopslag. In Nederland zit er een enorm prijsverschil tussen de prijs die de boer krijgt voor zijn melk of beest, en wat je ervoor in de winkel betaalt. 80% van de marge wordt gemaakt in het tussentraject, de handel en de supermarkten. Vreemd genoeg kan niemand daar een vuist tegen maken. De boeren zijn verdeeld en de consumenten interesseert het niet. Om van de beesten nog maar te zwijgen. 18|05|2016
 
Weg met de ketens
Gemeengoedjes
In de vakantie heb ik een heerlijk boekje gelezen over de geschiedenis van Beethovenstraat in Amsterdam. Nog geen eeuw geleden, rond 1935, was het een heerlijke winkelstraat vol met kleine, vaak exclusieve winkeltjes. In de loop van de tijd is deze heerlijke verscheidenheid aan aanbod ten prooi gevallen aan de ziekte van retail-Nederland: de formules, de concepten en de landelijke ketens, die onze winkelstraten hebben veranderd eenheidsworsten van de laagste kwaliteit. Vreselijk vind ik het. Ik hoop dan ook van harte dat de neergang van alle V&D's, DA's, Scapino's, Dixons etc heel hard en massaal doorzet, zodat we straks gewoon weer plaats hebben voor kleine, gezellige en kwalitatief hoogwaardige middenstand. Sommige dingen waren vroeger gewoon beter. 14|05|2016
 
16 wins, 2 knock outs
Gemeengoedjes
Soms heb ik het gevoel dat ik mijn leven (zakelijk gezien) 20 bokswedstrijden heb gespeeld. 16 daarvan heb ik gewonnen, twee zijn er in gelijk spel geëindigd, en twee keer ben ik knock out gegaan. Geen gekke score dus, ik heb er (bijna) altijd erg plezier in gehad en ik heb er altijd goed van kunnen eten. Maar anno 2016 sta ik, nu de aandelen in mijn bedrijf zijn verkocht, weer naast de ring. De vraag is nu: trek ik weer de handschoenen aan en zoek ik het strijdtoneel weer op, of ga ik lekker buiten spelen? De verleiding om de tweede optie te kiezen is groot. Bovendien heeft de geschiedenis geleerd dat herintredende oude boksers slechts zelden weer kampioenschappen winnen. In de aankomende tijd geen wilde plannen dus, maar lekker dicht bij mezelf blijven. 12|01|2016
 
Joop is mijn held.
Achterhoekjes
In de laatste dagen van het jaar is Joop overleden, de beste vriend van mijn zwager. Ik kende Joop daarom voornamelijk van verjaardagspartijen en feesten. Af en toe kwam ik bij hem thuis. Joop was een echte Achterhoeker. Stil, rustig, beschouwend, maar eigengereid en met een humor die mij, en dat is bijzonder, meermaals bijna in de broek deed plassen. Twee jaar geleden werd er darmkanker bij hem geconstateerd en, geheel tegen de heersende meningen en adviezen in, besloot Joop om zich niet uit te leveren aan de chemische industrie. Met alternatieve geneeswijzen en middelen ging hij zijn eigen gevecht aan. Het was een strijd die niet gewonnen kon worden, maar zijn waardigheid bleef tot de laatste dag overeind. Afgelopen week heeft Joop afscheid genomen van zijn vrouw en vrienden. Met een borrel en een lach. Toen trok hij de stekker eruit. Aangekondigd. Bizar. En zo mooi. Joop is mijn held. 01|01|2016
 
Ondergang van managers
Gemeengoedjes
In de jaren 60 van de vorige eeuw sloot Joop den Uyl de laatst overgebleven mijnen. Een dreun voor Limburg, waar tienduizenden kompels werkloos werden. Het was een einde van een tijdperk. Niemand dacht dat het in het Zuiden ooit nog goed zou komen. Ik moest eraan denken toen afgelopen week V&D failliet ging. En DA-drogisten. En eerder dit jaar de Free Record Shop, Miss Etam en Halfords, om er een paar te noemen. Om over Rabo, ING en ABN maar te zwijgen, waar 50.000 banen zijn verdwenen of nog gaan verdwijnen. Opnieuw verandert onze economie rigoureus. De opkomst van de internet-economie is een revolutie van omvang die de mijnsluitingen ver overstijgt en het verbaast me dat, zo lijkt het althans, niemand door heeft dat onze maatschappij midscheeps geraakt wordt en wat de effecten hiervan zullen zijn: dit keer is het de hele middenklasse, de 'managers', de belastingbetalende kurk waarop onze economie kan blijven functioneren, die weggeslagen wordt. En daarmee onze welvaart. Enkele jaren geleden zij een IT-deskundige me dat hij verwachtte dat we in 2020 met 30% werkloosheid moesten rekenen en met een ongeveer even groot welvaartsverlies; minder uitkeringen, pensioenen en stijgende kosten. Ik denk dat deze voorspeller gelijk krijgt. Ik ben er niet bang voor. Maar, net als destijds na de mijnsluitingen, zal de overgangsperiode naar de nieuwe werkelijkheid frictie veroorzaken en ellende, vooral bij de generatie die dacht dat ze alles voor elkaar hadden. 30|12|2015
 
Het vluchtelingendilemma
Achterhoekjes
Als het een rotzooi is in een land, wie is er dan verantwoordelijk voor het herstel? Als een land geregeerd wordt door een dictator, wie moet daar wat aan doen? Syrië, Libië, Saoudi Arabië, Korea, Albanië, noem ze allemaal maar op. Moeten al die interne problemen opgelost worden door een soort van wereld-politie? Moeten wij onze jongens sturen (en laten sneuvelen) om een stel ISIS-gekken weg te jagen? Enerzijds begrijp ik heel goed dat al die jonge kerels vluchten richting Europa. Is weglopen niet de makkelijkste oplossing? Ik weet het niet. Ik zou mijn eigen zoons ook met mijn laatste geld richting Westen sturen. Maar anderzijds zouden juist deze mensen de wapens moeten oppakken om in eigen land de vijand te verdrijven. Hebben wij dat in onze oorlog niet precies zo gedaan? Het zijn dilemma's. Feit is dat de huidige exodus niet alleen funest is voor de crisislanden, maar ook een crisis kunnen veroorzaken in de ontvangende landen. En wie is daarmee gediend? 28|12|2015
 
Boogie Woogie man
Gemeengoedjes
Mijn vader was erg muzikaal. Speelde viool. En ook piano, zonder ooit een noot te hebben gelezen. Mijn moeder speelde ook piano. Mooi klassiek. Mijn zus overwoog ooit naar het conservatorium te gaan, om daar af te studeren in dwarsfluit. Ik wilde ook graag piano spelen. Boogie Woogie om precies te zijn. Alhoewel ik van mezelf vind dat ik redelijk muzikaal ben, wil het met de instrumenten niet erg lukken. Er staat wel een piano in m'n huis, maar na (ooit) 3 jaar lessen heb ik de Boogie Woogie-ambities maar laten varen. En in mijn kamer staat ook nog een mooie basgitaar. Ook twee jaar geprobeerd. Toen kon ik nog steeds geen eenvoudig loopje uit mijn pols krijgen. Blijkbaar slaat muzikaliteit af en toe een generatie over. Dat noodlot lijkt mij te hebben getroffen. Jammer, want nog steeds heb ik het gevoel dat ik eigenlijk een groot musicus had moeten zijn. 17|12|2015
 
Kerst in woestijn
Gemeengoedjes
Het is weer kerstbomentijd. En er is geen ontkomen aan. Op elke straathoek liggen de bomenlijkjes hoog opgestapeld. Straks zullen ze, opgezet en, voorzien van lampjes en vrolijke ballen, ergens thuis voor gezelligheid moeten zorgen, totdat het verval definitief is. Ook het kerstfeest is in de loop der jaren verworden tot een commerciële happening en een gevalletje van collectieve gezelligheid. Ik denk dat slechts een enkeling nog weet waar de kerst voor staat. Kerst hoor je te vieren in de krakende sneeuw, en het kerstfeest hoort thuis in de kerk. Ik ben dus niet zo van de kerst. Ik zing mijn (kerst)lied bij voorkeur bij een buitentemperatuur van 35 graden, ergens in de woestijn of zo. 15|12|2105
 
We zijn horken
Achterhoekjes
Onlangs hoorde ik een interview met een Fransman die al jarenlang in Nederland woont. Hij had het moeilijk met onze cultuur. Terecht, want die hebben we niet. Hij had het over mode. Wij Nederlanders doen daar niet aan. Wij kleden ons. Wij dineren niet, maar doen ons avondeten. Onze restaurants zijn mooi (gezellig!) aangekleed maar het eten is er beroerd. In Frankrijk is het omgekeerd. Een Nederlands gesprek beperkt zich tot feiten en inhoud, terwijl de Fransman graag een intellectuele boom opzet. In Frankrijk worden nog fraaie musea gebouwd. Bij ons worden ze afgebroken. Ik had met de man te doen. Hij heeft gelijk. Nederlanders zijn horken. 11|12|2015
 
Next Bubble
Gemeengoedjes
Draghi heeft het weer geflikt. Zijn Europese Bank gaat nog een jaartje door met het opkopen van 60 miljard. Per maand wel te verstaan. En dat alles om de inflatie weer op gang te krijgen. Alsof die nog niet bestaat! Helaas echter is het de verkeerde inflatie. Want exploderende huizenprijzen en aandelenkoersen tellen niet mee in zijn berekeningen. Al het geld komt niet terecht in de echte economie, maar verdwijnt rechtstreeks in assets, waarmee de volgende bubbel-explosie lijkt te zijn voorgeprogrammeerd. En die explosie kon wel eens een heel heftige worden, want onze overheden hebben dan geen reserves meer om in te grijpen of de schade te repareren. 09|12|2015
 
Bomen en bommen
Gemeengoedjes
Terrorismebestrijding staat mondiaal weer hoog op de politieke agenda. De angst voor ISIS-aanslagen is wijd verspreid onder de bevolking. En dus wordt er massaal geroepen om 'harde actie' en 'vernietiging' van de tegenstander. Politici, vooral van de populistische soort, kunnen scoren met stoere taal. Onze actie vertaalt zich vooral tot risicoloze en laffe bombardementen, uiteraard met de bijbehorende video-opnamen. Maar religieus terrorisme is niet met bommen te bestrijden, integendeel. Elk onschuldig burgerslachtoffer, meestal ook groot in beeld gebracht, levert weer een nieuwe jihad-strijder op. De politiek van de Ijzeren Vuist, geïntroduceerd door George Bush, heeft de extremisten op een geweldige manier in de kaart gespeeld. Helaas heeft de politiek van de 'uitgestoken hand', zoals in gang gezet door Obama, ook niet gewerkt. Terrorisme is niet op afstand, of met een paar bommen, uit te roeien. Het zal van binnenuit moeten gebeuren. Niet met bommen, maar met perspectief voor de bevolking. Dat gaat tijd kosten. Gelukkig is voorlopig de kans dat we in het westen ons leven door een boom verliezen veel groter dan door een bom. 07|12|2015
 
Slachtvisite bij de buren
Achterhoekjes
"Het traditionele 'vetpriezen' vindt dit jaar op 21 november plaats. Ten tijde dat er nog volop huisslachting plaatsvond, was het gebruikelijk dat de naobers op slachtvisite kwamen. Het geslachte varken dat aan de ladder hing, werd dan door de buren gekeurd. Het spek moest 'steentjes-dik' zijn. 'Hoo vetter, hoo beter'. Daarop werd een borrel gedronken." Zomaar een stukje uit ons dorpskrantje. Het leven hier in de Achterhoek kent voor de nietsvermoedende Westerling vele verrassingen en vreemde gebruiken. Slachtvisite bij je noabers is er zo een. 03|12|2015
 
Kansloos ten onder
Achterhoekjes
Onlangs is er bij ons in het dorp een nieuw restaurant geopend, in het pand waar tot voor kort een pannekoekenhuis  was gevestigd. Tijdens de opening vroeg iedereen zich vooral af hoe lang ze het vol zouden houden, want elk nieuw horeca-initiatief lijkt in de Achterhoek tot falen gedoemd. De consensus was 6 maanden. Ik vond dat optimistisch, want op de website had ik de zaak bekeken. Slechte foto's van kroketten, frikadellen, Russische salade's en bergen friet spraken boekdelen. Kansloze bagger dus, afgestemd op de onderkant van de lokale culinaire markt, die in de Chinees haar hoogtepunt vindt. Ik heb er dus geen stap naar binnen gedaan. Blijkbaar was het gebodene ook voor mijn dorpsgenoten onverteerbaar. Na de opening is niemand er weergekomen. De oven en het licht zijn er inmiddels weer uitgegaan. Kansloos.  Ik heb mijn weddenschap gewonnen. Dat is mooi, maar liever had ik hier eindelijk eens een keer goed te eten!. 01|12|2015
 
Warme truiendag
Achterhoekjes
Somber, somber, somber. Wind, regen, kale bomen, kou, mist, glibberwegen, beslagen bril en natte schoenen.Wat moet ik in godsnaam met dit weer? Om mezelf extra te frustreren kijk ik naar de weerberichten in de plaatsen waar ik onlangs nog was. Marrakech: zon, 26 graden. Palm Springs: zon, 30 graden. Moraira: zon 20 graden. De donkere tijd is weer aangebroken, ook in mijn hoofd. Het lange wachten is weer op rokjesdag. Tot die tijd is het, ben ik bang, elke dag warme-truien-dag. 20|11|2015
 
Over geloof en bijgeloof
Gemeengoedjes
Ik ben niet van het geloof, of bijgeloof, maar zal nooit en te nimmer met een zwarte pen een handtekening zetten. Kort geleden heb ik er zelfs nog een vergadering voor verlaten: op zoek naar een blauwe pen. Of een rooie. Of een groene. Doet er niet toe. Maar met zwart ondertekening ik niet, want dat is vragen om moeilijkheden. Verder valt het wel mee met me. Afgezien van het feit dat niemand mij schoenen op tafel zal zien zetten. Volgens mijn moeder bracht ook dat ongeluk. Doe ik dus ook niet. En de messen natuurlijk altijd met de gekartelde kant wijzend naar het bord. Ook dat gebruik zit ingebakken. Zwarte katten doen me niets, evenmin als ladders tegen huizen. Het valt allemaal dus wel mee. 18|11|2015
 
Paar extra bommetjes
Gemeengoedjes
Het noodlot heeft weer toegeslagen en opnieuw was Parijs het doelwit. Terreurgroep ISIS heeft een half jaar na de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo opnieuw dood en verderf gezaaid in de Franse hoofdstad, dit keer met 150 doden als gevolg. En de gevolgen laten zich raden. Frankrijk verklaart ISIS de oorlog, Wilders en de andere rechtse partijen in Europa willen de grenzen weer dicht. Het zal allemaal niet helpen. Een slagboom aan onze grens houdt godsdienstwaanzinnigen niet tegen, evenmin als 10.000 militairen op straat. Alleen onze waardigheid, geduld en vastberadenheid kan ons redden. En een paar extra bommetjes op hun hoofdkwartier in Syrië. 16|11|2015
 
Zomer aan de voeten
Achterhoekjes
Het is weer zover. Het is gebeurd. Het maïs om ons heen is weggemaaid en ineens staat ons huis weer helemaal bloot en zichtbaar midden in het land. Elk jaar is het weer schrikken. Het voelt koud en verlaten. Je weet dat dit definitief het begin is van de herfst en winter, de periode die velen geweldig vinden, maar ik niet. Ik ben geboren in de warmte van het voorjaar en het donkere jaargetijde is aan mij niet besteed. Maar goed, ook dit jaar zullen we er wel weer doorheen komen. Ik zet me schrap en zet de verwarming op 22. Dat kost wellicht een paar centen, maar dan hebben mijn voeten in ieder geval nog het gevoel dat het zomer is. 12|11|2015
 
Terug uit Marrakech
Gemeengoedjes
Veel gereisd afgelopen maand. Amerika, Spanje en nu weer terug van een klein weekje Marrakech, waar het weer warm, kleurig en geurig was als altijd. Als enige land in Noord Afrika hebben ze nog geen negatief reisadvies. Van spanningen was niets te merken. Ook geen extra politie op straat. Niets aan de hand dus. Het is te hopen dat ze het nog even volhouden, want een klein bommetje kan het toerisme in 1 klap volledig stilleggen. En daarmee wordt het bestaansrecht van deze fantastische stad dan grotendeels weggeslagen. Wat doen die Moslims elkaar toch aan. 10|11|2015
 
Koning aan de palen
Gemeengoedjes
Marokko is een heerlijk land waar ik graag en vaak heen ga. Het islamitische  land wordt geregeerd door een parlement en er zijn 'eerlijke' verkiezingen. Maar de Koning regeert. Zijn wil is wet. Zijn decreten worden uitgevoerd. Zijn foto hangt in elke winkel en kiosk. Toen de straatverkopers wat al te opdringerig werden richting de toeristen vaardigde hij een wet uit die overtredingen bestrafte met 6 maanden ondergrondse opsluiting. Dat hielp. Ook zijn regionale armoede bestrijding is een groot succes. In de provincie worden scholen gebouwd en wegen aangelegd. De foto van de vorst hangt er aan alle lantarenpalen. Schoolplicht geldt ook voor meisjes. Hoofddoeken zijn niet verplicht en radicale islamieten worden met keiharde hand bestreden. Democratisch? Nee. De koning wegsturen? Neehee! Marokkanen lopen met hem weg en beseffen dat zijn strakke, en soms onrechtvaardige hand heeft geleid tot rust en voorspoed. Dat je soms je mond moet houden is de prijs die ze er graag voor betalen. 05|11|2015
 
Sultan Erdogan
Gemeengoedjes
Ik meen mij te herinneren dat de Oostduitsers ooit bij een vrije verkiezing de socialisten de absolute meerderheid gaven. Daarna was het voorbij met de democratie. Hetzelfde dreigt nu in Turkije, de fragiele maar belangrijke schakel tussen Islam en Christendom. En juist daar heeft de bevolking afgelopen weekend de partij van de megalomane Erdogan aan een absolute meerderheid geholpen. Te vrezen valt dat hij zijn ambitie zal waarmaken en zich tot sultan laten kronen. In dat geval zitten we in het we in het westen opgezadeld met een onberekenbare islamiet. Om over de Navo nog maar te zwijgen.  En dat in een gebied dat, zoals inmiddels bij iedereen bekend, slechts een klein vonkje nodig heeft om volledig te exploderen. Ik word er niet blij van en had de Turken een betere uitslag gewenst. 03|11|2014
 
Website in onderhoud
Achterhoekjes
Deze week is mijn website even in onderhoud en verschijnen er geen blogjes. Tot volgende week.
 
Buiten wordt het koud
Gemeengoedjes
Alles wat onze overheid belooft is een illusie. Alles wat ze zeggen is een leugen. En alles wat ze hebben is gestolen. Dat is ongeveer het devies van neoconservatieve partijen in Europa en Amerika. De PVV incluis. Het vervelende is dat dit gedachtengoed in tijden zoals nu, waarin we geconfronteerd worden met grote (vluchtelingen) problemen, een kwakkelende economie en een gebrek aan krachtig en visionair leiderschap, steeds meer voedingsbodem krijgt. Niet voor niets staat Greet Wilders weer bovenaan in de polls. Doodeng vind ik het. Het engste is eigenlijk dat de 'normale' politiek nog steeds niet in staat is om de kloof tussen straat en parlement te dichten. Vanuit Europa en Den Haag komen dagelijks berichten en maatregelen die bewijzen dat we de wake-up call van Pim Fortuin is alweer lang en breed vergeten is. Ondertussen broeit het. En ik zie in Nederland geen enkele politicus van statuur die sterk genoeg is om het land te verbinden. Buiten wordt het koud. 15|10|2015
 
Deel & Downton Abby
Achterhoekjes
Zo'n boerderij in het buitengebied is natuurlijk leuk, maar hij is ook groot. Onze woonkamer, vroeger de deel, is eigenlijk zo groot dat je elkaar er amper weervindt. Vandaar dat het leven zich bij ons thuis voornamelijk afspeelt in de keuken. Daar, aan de lange tafel, zitten wij met ons bezoek, de familie, of gewoon lekker met ons tweeën. En tv kijken doen we op mijn werkkamer. De deel is feitelijk getransformeerd tot bioscoop. Met de beamer kijken we er onderuitgezakt naar films en onze favoriete series. Gisteren hebben we de een avondje Downton Abby gedaan. Heerlijk. Daar hebben ze nog veel grotere kamers. 13|10|2015
 
Stop de revolutie?
Gemeengoedjes
We leven in een tijd van snelle innovaties. Een nieuw spelletje, een nieuwe telefoon, een nieuwe televisie-service of een nieuwe app kunnen een hele bestaande bedrijfssector in no time op zijn kop zetten. Of zelfs helemaal elimineren. Spannende en enerverende tijden dus. De digitale revolutie levert jaarlijks tientallen nieuwe miljardairs op. Maar de pijn wordt geleden door de honderdduizenden mensen die dachten een zekere baan te hebben en ineens overbodig en ontslagen worden. De snelle digitale ontwikkelingen zijn een bedreiging voor de middenklasse, de ruggengraat  van elke maatschappij. Ik weet het: vooruitgang laat zich niet stoppen. Dat moet ook niet. Maar wellicht is het wel zo verstandig om, waar dat redelijkerwijs mogelijk is, de belangen van de 'blue-collar workers' te beschermen. Hier moest ik aan denken toen ik afgelopen week weer zag met wat voor financieel geweld Uber de wereldwijde taximarkt probeert te elimineren. Voor (uiteindelijk) niets anders dan hun eigenbelang. 09|10|2015
 
Mijn favoriete schoenen
Gemeengoedjes
Ik ben een vreselijk slechte consument van mode artikelen. Alhoewel ik een redelijk gevulde klerenkast heb, draag ik eigenlijk alleen mijn 'favoriete' kleren en schoenen. Tot vervelens toe en tot de gaten erin vallen. Het maakt me niet uit. Zo heb ik deze week mijn Timberlands voor een 120.000 kilometerbeurt naar dorpsschoenmaker Bert gebracht. Het stiksel in de zolen was na 15 jaar vergaan en ik dreigde over mijn eigen zool te struikelen. Bert keek beteuterd, pruttelde wat tegen, maar begreep al vrij snel dat 'opgeven' geen optie was. Met een 6-componentenlijm heeft hij het wonder verricht. Ik kan er weer 15 jaar tegenaan. Pas dan trek ik ze uit en krijgen ze een ereplaats in mijn werkkamer, naast mijn oude suede instappers, die in 2008, na 10 jaar en 3 wereldreizen, definitief op waren. Daar kon zelfs Bert echt niets meer aan doen. 07|10|2015
 
Guns, Cola en hamburgers
Gemeengoedjes
Obama. Daar stond hij weer. Opnieuw had een gek een bloedbad aangericht door met 3 pistolen en een geweer op een schoolcampus wild om zich heen te gaan schieten. Voor de vijftiende keer in zijn ambtstermijn betuigde de president zijn medeleven en voor de vijftiende keer riep hij zijn land op om iets te doen aan het wapenbezit. Van zijn gezicht was af te lezen dat ook hij wist dat dit een volstrekt kansloze zaak is, want een Amerikaan pak je zijn wapen niet af. Guns horen net zozeer tot het erfgoed als hamburgers, CocaCola en ketchup. Het zit in hun genen. En wie mocht gaan twijfelen wordt afgeschoten door de NFA, de übermachtige wapenlobby. Het land was een dagje in rouw. Daarna dronken ze een glas, deden een plas en schoten ze door, zoals het was. 05|10|2015
 
Niets gebeurd in München
Gemeengoedjes
In München zij de Oktoberfeste weer aan de gang. Het is alweer een tijdje geleden dat ik er jaarlijks heenging, uitgenodigd door onze Duitse collega's of klanten. Ik vond het altijd heel bijzonder. Om 17.00 uur kwam je aan. Iedereen nuchter en een stroeve conversatie. Een uur later ben je de eerste liter verder. De gesprekken kwamen aarzelend op gang. Weer een uur later, en na de tweede liter, kwamen zelfs onze Duitse gastheren, zonder uitzondering uitgerust met Lederhose, tot leven. Vanaf 21.00 uur was het gezellig. Om 22.00 uur waren we inmiddels een liter of 5 verder, en stond iedereen te hossen op de tafels. En dan, om 23.00 uur, als het echt leuk werd, hield de het feest ineens op, en gingen de helle lichten weer aan. Schluss. Vervolgens zoeken 100.000 dronken en kotsende mensen dan gelijktijdig hun weg naar huis. Of in ons geval: naar het hotel. De volgende dag zaten onze Duitse vrienden weer tegenover ons in de vergadering. Strak in het pak, en formeel. Alsof er niets gebeurd was. 01|10|2015
 
Wat gij niet wilt
Gemeengoedjes
De zin van het leven. Die bestaat niet. Net als elk ander dier heeft de mens, zodra hij op aarde is geland, slechts 1 doel: overleven. En wat mij betreft is dat letterlijk te nemen. Slechts wie geluk heeft en in rijkdom leeft, geen honger kent en vrij kan bewegen, kan zich de luxe permitteren om allerlei andere invullingen en verklaringen te zoeken voor de zin van het leven. Aan die zoektocht doe ik dus niet mee. Ik heb de mazzel om in het juiste reservaat geboren te zijn: er is genoeg te eten, en ik heb een mooi dak boven mijn hoofd. Ik hoef dus niet te vechten om te overleven. Daarom probeer ik de periode tussen geboorte en overlijden zo prettig en respectvol mogelijk in te richten, rekening houdend met anderen. Mijn enige spelregel is: "Wat gij niet wil dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet". Ik denk dat de wereld een stuk vrediger zou zijn als iedereen zijn geloof zou afzweren en zou leven naar deze ene simpele spelregel. 29|09|2015
 
Opa zal lachen
Gemeengoedjes
Stan Laurel en Oliver Hardy. De dikke en de dunne. Dick und Doof. Onlangs las ik dat ze 127 zwart-wit films hebben gemaakt en ik weet zeker dat ik er weinig van heb gemist. Steevast zat ik in mijn jongste jaren op de zaterdagochtend voor de (eveneens zwart-wit) buis gekluisterd. Omdat er niet gesproken werd, waren de films in Duitsland niet nagesynchronideerd. Wel zo prettig. Ik heb ze eigenlijk nooit horen spreken, maar dat was ook niet nodig om me te doen schaterlachen. Inmiddels zijn ze ruimschoots ingehaald door de fantastische films van Disney en Pixtar. Maar als ik ooit kleinkinderen krijg dan haal ik Stan en Oliver uit de oude doos. Wellicht kijken ze me dan aan of opa gek is geworden, maar ik zal lachen. 25|09|2015
 
Dwaze pruiken
Gemeengoedjes
Elk land krijgt de politici die het verdient. Daarom is Nederland opgezadeld met Geert Wilders en heeft Amerika nu te maken met Donald Trump. Donald en Geert lijken op elkaar. Beide heren hebben belachelijke kapsels. En als ze hun mond open doen debiteren ze uitsluitend volstrekt inhoudsloze en xenofobe one-liners. Toch zijn ze daarmee in staat om een gevoelige snaar te raken bij zo'n 30% van hun electoraat. Ik zou er graag om lachen, maar dat lukt me niet. Wat is er met ons gebeurd dat zo'n belangrijk deel van de bevolking zijn verstand en nuance heeft verloren en achter deze dwaze pruiken aanloopt? Daar mogen de pratende pakken in ons parlement eens goed over nadenken. 23|09|2015
 
Ik maak me zorgen
Gemeengoedjes
Ik maak me zorgen. Overal zie ik dieprode vlaggen. Terwijl ons globale financiële systeem opnieuw op instorten staat, met alle desastreuze gevolgen van dien, is ook de exodus uit het Midden Oosten op gang gekomen. Er is niet veel nodig om het zorgvuldig opgebouwde zandkasteel van onze Westerse welvaartsstaat ineens te doen storten. Zonder waarschuwing kan een extra zandkorreltje ineens de totale kollaps veroorzaken. Het gevaar voor ongecontroleerde kettingreacties ligt op de loer. Compassie kan bliksemsnel omslaan in agressie als ons eigenbelang (en ons pensioen) in het gedrang komt. Ik zie de spanningen op alle fronten snel toenemen. Een ongelukkige samenloop van omstandigheden zou een algehele en wereldwijde melt-down tot gevolg kunnen hebben. Daar wil ik liever niet aan denken, want dat maakt het slechtste in de mensen los, dezelfde mensen die nu wellicht hun oude kleren naar de sporthal brengen. 21|09|2015
 
Bankman valt stil
Gemeengoedjes
Met enige regelmaat belt mijn bank mij met beleggingsadviezen. Nu de rentestanden zo laag zijn dat je ze op handen en voeten niet eens meer vindt, raadt men mij steevast aan om in de aandelen te gaan. Alsof die koersen alleen maar kunnen stijgen. Ik verbaas me erover dat beleggingsadviseurs doorgaans alleen met zonnige aankoopadviezen komen, terwijl de economische barometer volgens mij alweer op storm staat. Niet lang geleden heb ik mijn bankman verbijsterd door, nadat ik hem had laten uitspreken, opdracht te geven om precies het tegenovergestelde van zijn advies uit te voeren. Die beslissing pakte erg goed voor me uit en sindsdien is hij wat stiller geworden. Ook hij weet nu dat ik mijn eigen gang ga. 17|09|2015
 
Geen druppel melk
Achterhoekjes
Ondanks mijn jaren hier op het platteland ben ik nog steeds een stadskind. Dat bleek maar weer eens toen ik met mijn buurman Arnold aan de praat raakte. Arnold heeft vijf koeien in zijn weiland lopen, gewoon omdat hij dat leuk vindt. Ik vroeg hem wat hij met de melk deed. Dat was dus een domme vraag. Gewone koeien geven namelijk geen druppel melk. Ze doen dat alleen in de periode nadat ze gekalfd hebben. Volstrekt logisch eigenlijk, maar ik wist niet beter dan dat koeien altijd melk geven. Ik keek Arnold met grote ogen aan. Ineens voelde ik hetzelfde als toen ik ontdekte dat mijn moeder me gefopt had toen ze me in mijn jongste jaren wijs had gemaakt dat bruine koeien chocolademelk geven. Ook dat heb ik veel te lang geloofd. So embarrassing. Hoeveel dommigheid zit er eigenlijk nog in me? 15|09|2015
 
Arabische dealers
Achterhoekjes
Amerika en Europa laten zich graag voorstaan als beschermers van de democratie. Onzin natuurlijk, want achter dit nobele streven gaan doorgaans niets anders dan keiharde economische en strategische belangen schuil. Hoe anders is het te verklaren dat het Westen nog steeds vriendschappelijke betrekkingen onderhoudt met bijvoorbeeld Saoedi Arbabië en Quatar, de twee landen die, terwijl wij minzaam toekeken, jarenlang miljarden dollars hebben 'geïnvesteerd' in de export van hun uiterst intolerante vorm van Islam, een inmiddels uitgezaaid en ongecontroleerd kankergezwel dat zich nu ten volle tegen ons keert. Maar nee, nog steeds wordt de Saoedische koning door Amerika vereerd. En zijn er miljarden geïnvesteerd in een nieuwe vliegbasis in Quatar. Als junks blijven we immers aardig voor onze misdadige dealers. 11|09|2015
 
Hongaarse nieuw muur
Gemeengoedjes
Nog even over de Hongaren. 25 jaar geleden kwam ik er aan, net na de Wende. De muur werd afgebroken en het prikkeldraad werd ingerold. Ik heb in mijn boekenkast zelfs nog een stukje van dat draad. Een relikwie. De euforie was groot. Vrijheid! Alles zou anders worden. Beter. Hongarije zou deel worden van de Westerse beschaving, van Europa. Oh ironie. Hongarije is inmiddels weer druk bezig om een honderden kilometers ijzeren lang gordijn te bouwen, om door oorlog geteisterde vluchtelingen de toegang tot de vrijheid te beletten. Alsof ook maar 1 Syriër zou overwegen om zich in Boedapest te vestigen. En alsof wij in 1956 niet honderdduizenden vluchtende Hongaren onderdak hebben gegeven. 09|09|2015
 
Bruine kop in de regen
Gemeengoedjes
Ik zit weer thuis achter de geraniums. Kijk uit over de maisvelden. Het regent en is koud. Hoe anders was dat gisterochtend. Ik keek uit over de Laguna van Venetië. Lekker zonnetje, krioelende bootjes en een schitterend uitzicht over de stad. Ons jaarlijkse tripje Venetië zit er weer op en ook dit keer kostte het me grote moeite om weer terug te gaan. Ik zou er goed kunnen wonen. Vandaar dat ik er, behalve naar de kunst op de Biennale, dit jaar ook een paar appartementen heb bekeken. Een middagje op stap met Italiaanse makelaars. Helaas. Het winnende lot zat er niet tussen, dus zit ook nu weer met mijn bruine kop in de Nederlandse  regen. 07|09|2015
 
Verraad ligt op de loer
Achterhoekjes
Het voetbalseizoen is nog maar kort geleden begonnen, maar FC Twente staat met 4 verloren wedstrijden strak onderaan het lijstje. De verslagenheid hier in het dorp is dan ook groot. De rood-witte clubvlag wordt 's zondags niet meer gehesen en zelfs de cassiere bij de Albert Heijn is van mening dat de trainer het verwende zootje spelers niet meer de baas is. Het ziet er somber uit, en de Achterhoeker is van nature sowieso al geen optimist. Nee, de consensus hier lijkt te zijn dat we dit seizoen maar moeten vergeten. Dat wordt toch niet wat dit jaar. Zelfs verraad licht op de loer: een enkeling dreigt zelfs over te lopen naar Almelo, waar Heracles bezig is met een onverklaarbare zegereeks. 03|09|2015
 
Restje verantwoordelijkheid
Gemeengoedjes
Ik ben benieuwd wat de enorme vreemdelingenstroom die op ons afkomt, tot gevolg heeft. Tot nu toe konden Rutte & Co wegkijken en de ellende overlaten aan de grensstaten en Duitsland. Maar daar stroomt het over en nu zijn ook wij aan de beurt. En die vluchtelingen zouden wel eens een heel vervelend sentiment kunnen opentrekken in Nederland. Het zou zo maar eens kunnen zijn dat niet de economie, maar de aanpak van de vluchtelingen de splijtzwam wordt in Europa. In dat geval hoop ik de ons land nog een restje morele verantwoordelijkheid over heeft. 01|09|2015
 
Trouw aan oude ijzertjes
Gemeengoedjes
Ik ben een beroerde golfer, maar vind het spelletje toch erg leuk. Helaas speel ik het te weinig om echt vooruitgang te maken. Aan het materiaal zal het bij mij nooit liggen. In de garage staan 3 setjes waaruit ik kan kiezen. En toch zit ik elke keer weer advertenties te lezen van nieuwe clubs. Als ik ze mag geloven laten die, uitgerust met de nieuwste technieken, me zeker 80 meter verder slaan. En ik geloof het maar al te graag. Lekkerbekkend blader ik door het aanbod. Maar ja, wat helpt dat als je niet eens in staat bent om een bal strak vooruit te slaan? Dan ligt het kreng 80 meter verder in de bosjes. Ik blijf dus nog maar even trouw aan mijn oude ijzertjes. 28|08|2015
 
Koffertje bij de telefoon
Gemeengoedjes
Al heer wat jaren volg ik in de zomermaanden het VPRO-televisieprogramma Zomergasten. In de loop van de tijd zijn er honderden gasten aan tafel aangeschoven en vanochtend vroeg ik me daarom af wanneer de redactie van het programma mij belt met de mededeling dat ik aan de beurt ben. Dat kan volgens mij nu echt niet lang meer duren. Ik heb mijn thema, waarover ik niets wil verklappen, al klaar en daarom ben ik zekerheidshalve inmiddels ook al stiekem bezig om de televisiefragmenten erbij te verzinnen. Mijn koffertje staat gepakt bij de telefoon. 27|08|2015
 
Nieuw hoofdstuk in MO
Gemeengoedjes
De situatie in het Midden Oosten heeft me altijd gefascineerd. Afgelopen week heb een dikke pil gekocht over de opkomst van ISIS, het stelletje moorddadige godsdienstfanaten die de ongekende vluchtelingenstroom op hun geweten hebben. De conclusie na het lezen van dit boek: de zaak hangt aan elkaar van staten en staatjes, allen geregeerd door malafide (steenrijke) families die, in hun streven naar overleven, steeds wisselende coalities vormen en daarbij opstandelingen financieren om hun vijanden uit te schakelen. Nieuw is dit bepaald niet, want al ruim 2 duizend jaar moorden ze elkaar met vaste regelmaat (over en weer) uit, om daarna weer opnieuw te beginnen. Blijkbaar wordt er nu een nieuw hoofdtuk geschreven en is iedereen gewapenderhand op zoek naar tijdelijke nieuwe evenwichten. Een ding is ook na het lezen van dit boek volstrekt duidelijk: het is een illusie om te denken dat deze problemen met recht en reden kunnen worden opgelost. Somberman. 25|08|2015
 
Socialist op de barricaden
Gemeengoedjes
Net een boek gelezen over belastingparadijzen. Ik wordt er niet vrolijk van. In de afgelopen 20 jaar heeft het grote geld, particulier en zakelijk, zonder enig probleem de weg weten te vinden naar belastingvrije inkomsten. Binnen een halve seconde zijn hele vermogens overgemaakt van London naar HongKong. De nationale overheden hebben bij hun eigen grens het nakijken. Op deze manier ontloopt allen Europa al een bedrag van 100 miljard aan belasting inkomsten. Per jaar. Ik vind dat dermate verbijsterend dat het voor mij een reden zou kunnen zijn om op mijn oude dag op de barricaden te klimmem en, als het niet te vermijden is, alsnog socialist te worden.  21|08|2015
 
Kodak, Apple & Google
Gemeengoedjes
Kodak. World Online. Nokia. Imtech. Ogem. Kodak. Polaroid. de VOC. DAF. V&D. KPN. Fokker. AEG. US Steel. Arthur Anderson. Satandard Oil. Zomaar wat namen van toonaangevende bedrijven die nog niet al te lang geleden sterren waren aan hun firmament. Ikonen waren het. Nu zijn ze weg. Failliet, gedecimeerd, of in het beste geval overgenomen. Tegenwoordig kun je als wereldleider zomaar in 5 jaar verdwenen zijn. Disruptive changes. En dan denk ik: wat zal er over 10 jaar over zijn van Apple en Google? Zouden ze net zo snel weer verdwijnen als ze opgekomen zijn, of staan ze aan het begin van een nog veel grotere dominantie... 19|08|2015
 
Paraciterende profiteurs
Gemeengoedjes
Zelf heb ik er jarenlang deel van uitgemaakt, maar ik heb de beroepsgroep der adviseurs nooit echt vertrouwd. Hun specialisme is niet het management van een zaak, maar de zaak van het management. En ook adviseurs moeten hun product slijten om aan hun inkomen te komen. Ze verkopen hun kennis daarom als 'wetenschap'. Goed beschouwd zijn adviseurs niet veel beter dan parasieten. Net als de belastingdienst, de accountant en de fiscalist zijn ze er uitsluitend op uit om de ondernemer uit te kleden. 17|05|2015
 
De nieuwe vastgoedbubbel
Gemeengoedjes
De huizenmarkt trekt weer aan. Wat heet: in Amsterdam worden er weer recordprijzen betaald op. Het gaat er weer ouderwets aan toe: snelle makelaars op brommertjes en bieden boven de vraagprijs. De banken, met natuurlijk voorop de Rabo, verklaren de crisis nu definitief overwonnen. Ja, ja. Niet dus. Een bevriende notaris in Amsterdam bevestigde onlangs mijn vermoeden: Nooit eerder verkocht hij zoveel woningen zonder hypotheek. Door de 0% rente politiek besluiten steeds meer mensen om hun spaargeld om te zetten in onroerend goed. Een appartementje voor hun kinderen bijvoorbeeld. En zo wordt er weer lucht geblazen in de volgende vastgoedbubbel. Want onderliggend is er natuurlijk in de afgelopen jaren helemaal niets ten positieve veranderd. 13|08|2015
 
Overbetaalde kwastjes
Gemeengoedjes
De voetbalcompetitie is weer begonnen en daar draven de jochies het veld weer op. Steeds jonger lijken ze te worden. En je telt blijkbaar niet meer mee als je je hele lijf niet strak hebt staan met tatoes. Om over de bont gekleurde voetbalschoenen nog maar te zwijgen. Ook de kappers moeten overuren hebben gemaakt, want het halve elftal loopt rond met peperdure coupes die ik hooguit uit de tijdschriften ken. Kortom: mooie jongens. Jammer alleen dat deze schandalig overbetaalde kwastjes geen aandacht meer voor de bal hebben. Johan Neeskens, Ronald Koeman, Wim Suurbier: allemaal lelijke kerels die geen moer om hun uiterlijk gaven. Maar niemand kwam er (levend) langs. Ik moest weer aan dit heerschap denken toen ons 'grote' Ajax afgelopen week al in de voorronde voor Europees voetbal kansloos ten onder ging tegen een Oostenrijks cluppie. Na de wedstrijd zagen ze er beteuterd uit. Maar hun kapsel stond nog fier overeind. En hun schoenen en shirt waren gelukkig nog kraakschoon. Mietjes! 11|08|2015
 
Stiekem mee op reis
Gemeengoedjes
Als je vroeger op vakantie ging werd je uitgezwaaid door je ouders. Halverwege stuurde je ze een leuke ansichtkaart als bewijs van aankomst. Hoe anders is dat nu. Bijna live kan ik volgen waar iedereen zit. Zo kan ik via "Marine Traffic" precies zien dat mijn jongste zoon voor anker ligt voor de kust van Ierland. En mijn oudste zoon stuurde mij net via "WhatsApp" zijn exacte locatie in Albanië door. De satellietfoto kan zover ingezoomd worden dat ik de tenten op zijn camping aan het strand kon zien staan. Via Facetime praten we soms even bij en via  Facebook komen zowaar nog een paar ansichtkaarten voorbij. De opkomst van het internet heeft de magie van het reizen grotendeels doen verdwijnen. Ik vind het prima. Stiekem ga ik namelijk met ze mee op reis.
 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Pagina 1 van 14

Kies een artikel

Website 2cme.nl